Արևով լուսավորված լայն հողաշերտը բարձրանում է կիպարիսներով ծածկված գյուղական ճանապարհով , մինչդեռ դրա վերևում ծառերի խիտ բազմությունը կտրում է կապույտ երկինքը՝ գրեթե անընդհատ մութ զանգված կազմելով։ Ջուզեպպե Աբբատին այս փոքրիկ բնանկարը նկարել է մոտավորապես 1860 թվականին՝ կտավի վրա յուղաներկով, ընդամենը 28 × 37 սմ չափսերով, որը պահվում է Ֆլորենցիայի Պալացո Պիտտիի Ժամանակակից արվեստի պատկերասրահում։ Այդ կոմպակտ մակերեսի մեջ նկարիչը ստեղծում է լույս, ստվեր, իսկ բուսականության ամուր ձևերը կրում են տեսարանի գրեթե ամբողջ կառուցվածքը։
Առաջին պլանը անսովորորեն հզոր է։ Ձախ կողմում գտնվող մուգ բուսականությունից դուրս են գալիս գունատ, ոլորապտույտ բներ, որոնց անկյունային ձևերը համադրվում են շագանակագույն հողի կտորների, մոխրագույն-կանաչ տերևների և ճանապարհի ինտենսիվ դեղինի հետ։ Դրանցից այն կողմ տեղանքը մեղմորեն բարձրանում է դեպի կիպարիսների շարք, որոնց ուղղահայաց ուրվագծերը գերիշխում են կոմպոզիցիայի վերին կեսում։ Ոչինչ պատմողական բացատրության կարիք չունի. ոչ մի կերպար չի ընդհատում բնապատկերը, ոչ մի հեռավոր ճարտարապետություն չի ստեղծում գեղատեսիլ վայր։ Աչքը շարժվում է գույների և երանգների միջակայքերով՝ դեղին հող, սև-կանաչ տերևներ, կապույտ երկինք՝ նախքան ճանապարհը ստվերոտ կենտրոնով անցնելը։
Այսպիսի կենտրոնացումը բնականաբար բնորոշ է Մակիայոլիների գեղարվեստական միջավայրին, այն խմբին, որի հետ Աբբատին սերտորեն կապված էր Ֆլորենցիայում հաստատվելուց հետո: Նրանց փորձերը կենտրոնացած էին անմիջական դիտարկման, ուժեղ տոնային հարաբերությունների և լույսի ու գույնի միջոցով ձևերի կառուցման վրա: Ուֆֆիցի պատկերասրահները այս մոտեցումը նկարագրում են որպես ակադեմիական կոնվենցիաների մերժում՝ հօգուտ ժամանակակից փորձի և պարզեցված պատկերային լեզվի, հատուկ շեշտադրմամբ՝ արևի լույսի ազդեցության վրա ծավալի վրա:
Նկարի երկայնքով Աբբատին կազմակերպում է տարածությունը մեծ քրոմատիկ զանգվածների միջոցով: Ամենապայծառ անցումը զբաղեցնում է ստորին և կենտրոնական հատակը՝ օխրադեղին հողի մի տարածություն, որի անկանոն եզրերը հետևում են ճանապարհի և դաշտի ուրվագծերին: Դրա վրա ընկնում են երկարավուն ստվերներ՝ մուգ շագանակագույն և տեղ-տեղ գրեթե սև, որոնք լայնորեն տարածվում են մակերեսով մեկ: Դրանց ձևերն ունեն զգալի տեսողական անկախություն: Դրանք նկարագրում են արևի լույսի ուղղությունը, հաստատում տեղանքի ալիքավորությունները և միաժամանակ բաժանում առաջին պլանը փոխկապակցված տարածքների հաջորդականության:
Այս մեթոդը մոտ է մակիայի՝ «բիծի» կամ գույնի բծի սկզբունքին, որից էլ մակիաոլիները ստացել են իրենց անունը: Այս տերմինը քննադատական քննարկումների առարկա դարձավ 1860-ականների սկզբին և վերաբերում էր տեսանելի իրականությունը լույսի, ստվերի և պարզեցված գույնի հարաբերություններին կրճատելու եղանակին, որտեղ հաճախ մանրամասները ենթարկվում են ավելի մեծ տոնային կառուցվածքներին: Աբբատիի « Սանտա Կրոչեի վանքը» նկարում, որը նկարվել է 1861-62 թվականներին, նույն ուսումնասիրությունը հատկապես պարզ դարձավ. մարմարե բլոկները նկարչին մատակարարում էին կտրուկ տարբերակված ծավալներ, որոնց վրա կարող էր ազդել արևի լույսը: Ժամանակակից քննադատ Դիեգո Մարտելլին Աբբատիի աշխատանքը Սանտա Կրոչեում կապում էր հատկապես գույների և լուսարձակման տարրական հակադրությունների ուսումնասիրության հետ:
«Գյուղական ճանապարհ կիպարիսներով» պատմվածքում այդ սկզբունքները փոխանցվում են բուսականության և բաց տարածքի մեջ։ Կիպարիսները, կուտակված միմյանց հետ և խիտ ստվերի տակ, կազմում են անկանոն մուգ էկրան։ Աջ կողմում տեսանելի են դառնում առանձին բներ, իսկ բարակ ուղղահայացները պահում են տերևներ, որոնք վերևում միաձուլվում են՝ ստեղծելով ավելի լայն ուրվագիծ։ Դրանց միջև երևում են գունատ հորիզոնի նեղ նշույլներ։ Աջ ծայրում գտնվող մեկ կարմրաշագանակագույն բունը առանձնանում է առանձնահատուկ պարզությամբ, մինչդեռ ծառերի վերին ուրվագծերը անհավասարորեն ընդհատվում են երկնքի ֆոնին։
Այս սաղարթի տակ, ավելի փոքր ձիթենիները ներմուծում են մեկ այլ տեսակի ռիթմ։ Դրանց բները ծռվում, բաժանվում և ոլորվում են. դրանց տերևները, որոնք ներկայացված են մեղմ մոխրագույն-կանաչ և ձիթապտղի երանգներով, ունեն կոտրված, հատիկավոր տեսք։ Առավել աչքի է ընկնում ձախ կենտրոնական առաջին պլանի մոտ գտնվող գունատ բունը, որը կտրուկ վերև է ճյուղավորվում, նախքան ավելի մուգ տերևների մեջ անհետանալը։ Դրա բաց փայտը լույսը որսում է ճանապարհի ինտենսիվությանը մոտ ինտենսիվությամբ։ Մեծ ձևերը պատասխանում են միմյանց կտավի վրայով՝ գունատ բուն և դեղին հող, մուգ տերևներ և ստվեր, ուղղահայաց կիպարիսներ և բարձրացող գետնի ավելի թեք շարժում։
Լույս, գույն և պատկերային տարածք
Աբբատին լանդշաֆտին տալիս է խորություն՝ առանց այն նկարագրական մանրամասներով լցնելու։ Ստորին եզրից սկսած՝ տեղանքը շարժվում է համընկնող գունային գոտիներով, նախքան ծառերի տակ կենտրոնին մոտենալը։ Արևի լույսով լուսավորված գետնի վրայով անցնող կոր մուգ սահմանը ուժեղացնում է այս նահանջը, մինչդեռ հեռավոր հորիզոնը կրճատվում է երկնքի տակ գտնվող բարակ, մեղմ շերտի։ Հեռանկարը առկա է, աննկատելիորեն կառավարվող, սակայն տեսողական ուժի մեծ մասը գալիս է ձևերի մակերեսային դասավորությունից։
Երկինքն ինքնին զարմանալիորեն պարզ է։ Նոճու պսակների շուրջը բաց կապույտը զբաղեցնում է բացատները, որոնց համեմատաբար միատարր լուսավորությունը դրանց ուրվագծերը դարձնում է ավելի խիտ։ Հորիզոնի երկայնքով կապույտը մեղմանում է՝ առաջացնելով թեթև մթնոլորտային նահանջ՝ առանց լուծելու ուժեղ սահմանված առաջին պլանի զանգվածները։ Այս զով դաշտի ֆոնին ներքևում տաքացված օխրաները ձեռք են բերում ավելի մեծ ինտենսիվություն։
Աբբատիի վրձնի աշխատանքը ամրապնդում է այդ խնայողությունը: Եզրերը տատանվում են՝ սկսած կտրուկ արտահայտված սահմաններից մինչև անցումներ, որոնցում հարևան երանգները, կարծես, միաձուլվում են կարճ, տեսանելի հպումներով: Բուսականությունն ավելի կոպիտ վերաբերմունքի է արժանանում. բաց գետնին գունանյութի ավելի լայն տարածքներ են, որոնք ընդհատվում են ցրված ավելի մուգ նշաններով: Լույսի, ծավալի և երկրաչափական հավասարակշռության վերաբերյալ նմանատիպ մտահոգություններ կրկնվում են Աբբատիի փաստաթղթավորված լանդշաֆտներում և ճարտարապետական ուսումնասիրություններում: Ուֆիցին բնության, տարածական կառուցվածքի և լույսի ուսումնասիրությունը համարում է պինդ ձևի վրա նրա հասուն Մակիայոլիի պրակտիկայի կենտրոնական գործոնը:
1836 թվականին Նեապոլում ծնված Աբբատին իր գեղարվեստական կրթության մի մասն ստացել է Վենետիկում, նախքան Միքելանջելոյի սրճարանի շուրջ ֆլորենտական շրջանակին ներգրավվելը։ Հաջորդ տասնամյակի ընթացքում նա աշխատել է այնպիսի նկարիչների հետ, ինչպիսիք են Սիլվեստրո Լեգան, Օդոարդո Բորանին և Ռաֆայելո Սերնեսին։ 1863 թվականին չորսն էլ կապված էին այսպես կոչված Պիագենտինայի դպրոցի հետ, որի նկարիչները թեմաներ էին փնտրում Ֆլորենցիայից դուրս գտնվող գյուղական վայրերում։ Աբբատիի կարիերան բացառիկ կարճ էր. նա մահացել է Ֆլորենցիայում 1868 թվականին՝ երեսուներկու տարեկան հասակում։
Այդ սեղմված կարիերայի շրջանակներում «Գյուղական ճանապարհը կիպարիսներով» աշխատանքն արդեն իսկ պարունակում է մտահոգություններ, որոնք կմնային հիմնարար նրա նկարչության համար: Լանդշաֆտը կրճատվում է մի քանի հաստատուն հարաբերությունների, սակայն դիտարկումը մնում է սուր. ծառերի անկանոն աճը, տերևների փոփոխվող խտությունը, արևի լույսի անկյունը, ստվերի ծանրությունը անհարթ գետնի վրա: Կենտրոնում, որը մասամբ շրջապատված է մուգ ծառերով, տաք գույների մի փոքրիկ բացվածք աչքը տանում է ավելի խորը տեսարանի մեջ, նախքան ճանապարհը կրկին լիովին լուսավորվի: