Ջուզեպպե Աբբատին «Բնանկար Կաստիլիոնչելոյում» նկարը նկարել է 1863 թվականին՝ Տոսկանայի գյուղական համեստ հատվածը վերածելով լույսի, գույնի և տարածական ռիթմի ուշագրավ կենտրոնացված ուսումնասիրության: Կատարված յուղաներկով վահանակի վրա և ընդամենը 10 × 30 սմ չափսերով, նկարը պատկանում է Ֆլորենցիայի Պալացցո Պիտտիի ժամանակակից արվեստի պատկերասրահի հավաքածուին: Անսովոր երկարացված հենարանը անմիջապես պայմանավորում է պատկերը. հողը բացվում է կողքից, ծառերը ընդգծում են միջին հեռավորությունը, գունատ երկինքը մեղմորեն սեղմվում է վերին եզրին:
Առաջին պլանում Աբբատին ուրվագծում է լայնածավալ օքրա դաշտ՝ շատ քիչ նկարագրական միջադեպով։ Տոնի փոքր տատանումները խանգարում են դրա մակերեսին, սակայն ոչ մի կերպար կամ անեկդոտային մոտիվ չի խանգարում բացությանը։ Հետևյալը մուգ բուսականության ուղղությամբ է, հետևաբար, աչքը շարժվում է՝ հետևելով հողի երկար շերտին, նախքան հանդիպելով գրեթե մեկուսացված զանգվածների նման դասավորված ծառերի հաջորդականությանը։ Որոշները ցածր են և կոմպակտ, մյուսները կտրուկ բարձրանում են, մասնավորապես՝ կենտրոնից մի փոքր աջ գտնվող խիտ խումբը։ Նրանց բների և գագաթների միջև նեղ միջակայքերը բացահայտում են մշակովի հողի հետագա շերտեր և հեռավոր բլուրներ։
Բնանկարը պատկանում է այն տարիներին, երբ Աբբատին սերտորեն կապված էր Մակիայոլիի հետ՝ Ֆլորենցիայում գործող նկարիչների խմբի, որոնց տոնային հարաբերությունների, բացօթյա դիտարկման և լույսի ու ստվերի հստակ սահմանված տարածքների փորձարկումները կարևոր դեր խաղացին 19-րդ դարի իտալական գեղանկարչության մեջ: Տոսկանայի ափին գտնվող Կաստիլիոնչելլոն դարձավ նրանց հիմնական աշխատանքային վայրերից մեկը 1860-ական թվականներին՝ գրավելով Աբբատիին, ինչպես նաև այնպիսի նկարիչների, ինչպիսիք են Ջովաննի Ֆատորին և Օդոարդո Բորրանին: Շրջանի երիտասարդ անդամներից մեկը՝ Աբբատին, հատկապես զգայուն էր տարածքի պարզ լույսի և զուսպ երանգների նկատմամբ:
«Կաստիլիոնչելլոյում լանդշաֆտ» -ին հատուկ ուժ է հաղորդում տեսանելի աշխարհի կազմակերպման ծայրահեղ տնտեսողությունը։ Գյուղական միջավայրը մնում է ճանաչելի, սակայն դրա ձևերը սեղմվել են լայն գոտիների՝ տաք հող, դեղին բուսականություն, մուգ տերևներ, հեռավոր կապտա-մոխրագույն լեռնաշղթաներ, գունատ երկինք։ Լայնածավալ առաջին պլանում յուրաքանչյուր ծառ ձեռք է բերում անսովոր տեսողական կշիռ։ Աբբատին կառուցում է իրենց պսակները որպես կոմպակտ ուրվագծեր, որոնց անկանոն եզրերը պահպանում են կենդանի բուսականության բնույթը՝ առանց բուսական մանրամասների մեջ լուծարվելու։
Հատկապես կարևոր է այս մութ ձևերի և արևի լույսով լուսավորված դաշտի միջև եղած կապը: Կենտրոնի մոտ գտնվող մեծ կլորավուն ծառը կանգնած է նեղ բնի վրա, որի ստվերոտ պսակը գրեթե անջատված է լուսավորված բնապատկերից: Ավելի աջ կողմում մի քանի ծառեր համընկնում են՝ ստեղծելով ավելի խիտ ուղղահայաց խումբ: Նրանց տերևները անհավասար բարձրանում և իջնում են՝ խաթարելով նկարի այլապես համառ հորիզոնականությունը, մինչդեռ երեք բարակ բներ իջնում են զանգվածից դեպի գետնին: Դրանցից այն կողմ անցնում է դեղին աճի ավելի պայծառ գոտի, որը աչքը ուղղորդում է դեպի աջ կողմը:
Լանդշաֆտ Կաստիլիոնչելոյում. Լույս, զանգված և տոսկանական տարածություն
Տոնային զանգվածների վրա այս կենտրոնացումը սերտորեն համապատասխանում է Մակիայոլիի հետ կապված գեղարվեստական հետազոտություններին: Նրանց մոտեցումը զգալի շեշտադրում էր կատարում լուսավորության և ծավալի միջև եղած փոխհարաբերությունների վրա՝ խրախուսելով նկարիչներին պարզեցնել դիտարկվող լանդշաֆտը լույսի և մթության համահունչ տարածքների: Բնության անմիջական դիտարկումը և լույսի ուսումնասիրությունը պինդ ձևերի վրա, ինչպես դրանք նկարագրում են Ուֆֆիցի պատկերասրահները, կենտրոնական տեղ են գրավում այս պատկերագրական մշակույթի մեջ, որը մասամբ զարգացել է ավանդական ակադեմիական պրակտիկային հակառակ: Աբբատիի փոքրիկ վահանակում սկզբունքը գրեթե անսովոր կերպով պարզ է դառնում. տերևները նյութ են ստանում խավարից, դաշտը՝ լուսավորությունից, հեռավոր բլուրները՝ իրենց ավելի զով և մեղմ տոնային դիապազոնից:
Մինչդեռ գույնը պահպանվում է նեղ ռեգիստրում: Հողի և բուսականության վրա գերիշխում են շագանակագույն, մեղմ դեղին և ձիթապտղի երանգները, իսկ ծառերի վրա կենտրոնացած են ավելի խորը շագանակագույն-սև շեշտադրումներ: Դրանց վերևում հեռավոր լանդշաֆտը փոխվում է դեպի մեղմ մոխրագույն-կապույտ: Երկինքը կրում է տաք բեժ և կրեմագույն երանգներ, որոնց նուրբ տատանումները ենթադրում են մթնոլորտային լույս՝ առանց բարդ ամպամածության: Ջերմությունը տարածվում է գրեթե ամբողջ վահանակի վրա: Միայն հեռավոր բլուրներն են ներմուծում ավելի զով միջակայք, որը բավարար է ուժեղ սահմանված միջին գետնի հետևում նահանջ հաստատելու համար:
Այդքան նեղ հորիզոնական վահանակի վրա կոմպոզիցիան դառնում է չափված միջակայքերով վարժություն: Աբբատին խուսափում է գերիշխող կենտրոնական մոտիվից: Փոխարենը, տեսողական ուշադրությունը տեղափոխվում է ծառերի մեկ մուգ զանգվածից մյուսը՝ ձախ կողմում գտնվող կույտ, կլորացված ձևերը՝ կենտրոնին ավելի մոտ, դրանցից այն կողմ գտնվող ավելի բարձր բուսականությունը, ապա՝ աջ եզրին մոտ գտնվող առանձնացված խմբավորումները: Դատարկ տարածքը նույնքան կարևոր է, որքան տերևները: Օխրայի երկար հատվածները թույլ են տալիս աչքին հանգստանալ մուգ ներկի հաջորդ կոնցենտրացիայից առաջ:
Երկար հորիզոնական ձևաչափ
Հեռավոր բլուրներն ուժեղացնում են այս կողմնային շարժումը։ Դրանց ուրվագծերը լուռ անցնում են ծառերի ետևում՝ մեղմացնելով մթնոլորտը և կրճատվելով վերադրվող գոտիների։ Խորությունը ի հայտ է գալիս տոնային աստիճանավորման և վերադրման միջոցով՝ առանց ընդգծված հեռանկարային կառուցվածքի։ Գետնամուտք, միջին հեռավորության ծառեր, հեռավոր լեռնաշղթաներ, երկինք. չորս լայն տարածական գոտիներ, որոնցից յուրաքանչյուրը հստակ ընթեռնելի է՝ չնայած վահանակի բացառիկ փոքր բարձրությանը։
Կաստիլիոնչելլոն, որը լանդշաֆտ էր, որտեղ նման հետազոտությունները կարող էին անմիջականորեն իրականացվել, առաջարկեց իրեն Աբբատիին և նրա ուղեկիցներին: 1860-ական թվականներին այս վայրը սերտորեն կապված դարձավ մակայոլիների ենթախմբի հետ, և Աբբատիի տարածքից բացվող տեսարանները կարևոր տեղ են զբաղեցնում այդ զարգացման մեջ: Նրա ուշադրությունը կենտրոնացած մնաց սովորական տեղանքի՝ դաշտերի, ծառերի, ափամերձ գյուղական վայրերի և ցերեկային լույսի հետևանքով դրանց միջև ստեղծված փոփոխվող հարաբերությունների վրա:
Ֆիզիկապես փոքր չափսերով, 1863 թվականի այս կտավն ունի անսպասելի լայնություն։ Գրեթե դատարկ առաջին պլանը տալիս է գյուղական հեռավորություն, մեկուսացված ծառերը սահմանում են չափ և ռիթմ, իսկ խլացված գունապնակը կապում է առանձին գոտիները։ Նույնիսկ վրձնի աշխատանքը մնում է ենթարկված տեսարանի ավելի լայն կազմակերպվածությանը՝ սեղմվելով մուգ տերևների մեջ և ավելի անաղմուկ տարածվելով բաց դաշտում։ Ստորին տարածության երկայնքով, օխրագույն մակերեսի վրա մնում են տեսանելի փոքրիկ անկանոն հպումներ, մանր ընդհատումներ ներկված գետնի այլապես զարմանալիորեն ընդարձակ կտորի ներսում։
(Թարգմանությունը խմբագրել է Դ. Մանուն):